Tijdens een van mijn reizen kreeg ik een fax van zijn secretaresse. “We komen een glazen steen tekort voor de verbouwing van de keuken,” schreef ze, “ik stuur de originele schets en die van de metselaar waarop hij aangeeft hoe hij het probleem denkt op te lossen.”

Aan de ene kant was er de tekening die mijn vrouw had gemaakt; gelijkmatige rijen, met een opening voor de ventilatie. Aan de andere kant de schets met de oplossing voor de steen die we tekort kwamen: een echte puzzel, waarin de glazen vierkanten zonder enig gevoel voor schoonheid door elkaar gehusseld waren.

“Ga de steen kopen die jullie tekort komen,” schreef mijn vrouw. Dat deden ze en het oorspronkelijke plan werd gehandhaafd.

’s middags zat ik een hele tijd over het voorval na te denken; hoe vaak komt het niet voor dat we, omdat we een simpele steen tekort komen, het oorspronkelijke plan van ons volledig bederven?

Een beschrijving van een gebeurtenis van Paulo Coelho die hij neergezet heeft in Als een rivier